Life is what happens to you while you are busy making other plans…

Een blog over tegenslag (en 3 tips voor hoe je daarmee om kan gaan)

Het eerste wat ik dacht was ‘Wat was dat, oh mijn god, wat was dat?!’. We reden op een donker stuk snelweg zonder verlichting, ik reed netjes 110 km per uur. Toen opeens was er een witte gedaante in de koplamp en direct erna de klap tegen de bumper.

We keken er al weken naar uit. Samen een weekje naar de Vogezen in een gehuurde camper. We gingen immers wederom op zoek naar een plekje waar wij ons toekomstige leven van ‘2020’ zouden willen inrichten. In een camper zouden we niet vastzitten aan één uitvalsbasis. Het was zowel vervoer als slaapplek ineen, handig nu we sinds deze zomer geen eigen auto meer hebben. En we konden onze avontuurlijke kat Athos meenemen, die het liefste samen met ons op pad gaat.

En dus vertrokken wij zaterdagmiddag in onze ‘woning op wielen voor een week’ naar de Vogezen. We hadden nog niet gepland waar ze zouden willen stoppen voor de eerste nacht. Eerst maar eens kijken hoe snel de reis zou gaan: in een camper en met acties onderweg van ‘gele hesjes’ tegen de accijnsverhoging van Franse president Macron.

De weg duurde inderdaad langer dan gedacht door een paar omleidingen en het was duidelijk dat wij die avond niet tot in het zuidwesten van de Vogezen zouden komen. We besloten daarom door te rijden tot Saint-Dié, een uurtje verwijderd van de echte plaats van bestemming.

Het was duidelijk een aanrijding, te zacht en meegevend voor een rotsblok, maar te groot en zwaar voor bijvoorbeeld een kartonnen doos. Even schoot het door mijn hoofd: ‘Als dat maar geen mens was…’. Na de eerste paar seconden van verdoving lieten we de camper uitrollen naar de vluchtstrook. Fabrice stapte uit om de voorbumper te inspecteren en onwillekeurig bracht hij zijn hand naar zijn mond in een gebaar van afgrijzen. Ik durfde niet te gaan kijken, dacht alleen maar aan het feit dat ik zojuist hoogstwaarschijnlijk iets doodgereden had.

Uiteindelijk probeerde ik de camper weer te starten, maar dat lukte niet. Wegrijden was dus geen optie… dat zou wegslepen worden.

Uiteindelijk zijn wij inderdaad van de weg gesleept op zaterdagavond rond 21.30u en naar een industrieterrein gebracht bij het schadebedrijf. De sleper vertelde dat we een everzwijn van zo’n 60 kilo hadden geraakt. Hij had het dier in de berm zien liggen op weg naar ons toe. Waarschijnlijk was hij of zij tijdens het oversteken tegen onze camper gerend: hopelijk op slag dood…Kwestie van slechte timing… 5 seconden later of vroeger was er niets aan de hand geweest.

Het kostte ons zondag de hele dag telefoontjes naar allerlei partijen om uit te zoeken wat er moest gebeuren en hoe wij terug naar Nederland zouden moeten komen met alle spullen en de kat. Gelukkig was een vriend bereid om ons maandag op te halen met een huurauto vanuit Nederland. We hebben dus twee dagen op een industrieterrein doorgebracht, in onze kapotte camper, voordat we op maandagnacht weer terug waren. Geen tripje naar de Vogezen en een bedrag van € 1150,- armer (huur camper + niet afgekocht eigen risico). Om nog maar te zwijgen van het feit dat je een levend wezen (groter dan een vlieg of mug) gedood hebt, alleen door je aanwezigheid op die plek en dat moment.

Ik wil graag weten wat de mogelijkheden zijn om terug naar Nederland te keren.

Hoe ga je daarmee om? Gebaseerd op onze eigen principes van Neem je leven in eigendom deed ik het volgende.

1) Ik stond opnieuw stil bij ‘Wat is het meest belangrijk voor mij’.

Dat was niet het tripje naar de Vogezen, maar onverdeelde tijd doorbrengen met mijn lief. Twee dagen verplicht stilstaan was een prima manier om wat goede gesprekken te hebben over ons leven. Niet naast een kabbelend beekje in bergachtig landschap, maar boven de koffie van de McDonald’s die zich op hetzelfde industrieterrein als wij bevond. Twee dagen in een kapotte camper eind november kan best koud zijn namelijk. Anders dan gehoopt, maar nog steeds waardevol.

2) Ik deed de dankbaarheids-oefening.

Dit is een oefening om dagelijks stil te staan bij waar je allemaal dankbaar voor bent. Oprecht kon ik contact maken met dankbaarheid voor het feit dat wij (Fabrice, Athos en ik) allemaal nog leven na deze aanrijding. De aanrijding had wat vanzelfsprekend was, abrupt ter discussie gesteld. En in plaats van woede en frustratie te ervaren en de ellendige situatie nog ellendiger te maken dan deze was, kon ik mijn aandacht verleggen naar meer behulpzame gevoelens.

3) Ik accepteerde wat er op dat moment was.

Verzet je niet tegen de situatie, maar laat hem toe, ook al is deze onaangenaam. Vanuit de acceptatie is het makkelijker om vrij te kijken naar wat je opties zijn in de nieuwe situatie. Zo kon de terugweg verworden tot een gezellige roadtrip met goede gesprekken over het leven samen met een vriend die zo lief was om een kostbare hele dag aan ons te schenken. Daarna hebben we nog heerlijk een paar dagen thuis ‘onder de radar’ doorgebracht.

De zoektocht naar een nieuwe plek om ons te vestigen zal nog even op zich moeten laten wachten. Via Spotify zochten we John Lennon’s ‘Beautiful Boy’ op: “Life is what happens to you, while you’re busy making other plans.”